editorial

Editorial: Een stilleven van walnoten

walnoten

“Stomme vraag, maar ik kom hier al wat maanden over de vloer en sinds de eerste keer lijken die walnoten onaangeroerd. Wat is de betekenis van het walnoten stilleven?”

Een vraag uit het niets, waarop ik dat moment het antwoord ook schuldig moet blijven. Het is niet dat ik niet thuis ben geweest om ze op te eten. Het is begin december en ik loop langs de Amstel als de schemer valt. Ik snuif de geur van haardvuur op, en inhaleer de lucht diep. Een vertrouwde en verwarmende geur, verwarmend niet alleen vanwege het vuur, ook vanwege de herinnering.

Dan ineens weet ik het. De walnoten herinneren me aan een jeugdherinnering: kerst en nieuwjaarsdag bij mijn opa en oma. Met de hele familie; ooms, tantes, neefjes, nichtjes. Een huiskamer vol gezelligheid, haardvuur en walnoten. De schillen mochten we als kinderen in de haard gooien, en ik vond de geur en vonken altijd reuze interessant.

De schaal walnoten – inclusief opener – is nog even vol als toen ik hem in mijn woonkamer zette. Mijn hart nog steeds vervuld van de warme herinnering. In gedachten hoor ik mijn opa’s stem, zie ik hem zitten in zijn stoel, tevreden kijkend naar zijn gevulde huiskamer vol warmte.

Sabine de Witte
Laatste berichten van Sabine de Witte (alles zien)